Artykuł Siatkówka na przestrzeni lat – zasady i technologie pochodzi z serwisu Zdrowa aktywność w sportowym stylu.
]]>Wydawać by się mogło, że siatkówka to jedynie siatka, zawodnicy po obydwu jej stronach i piłka. Jednak siatkówka przeszła wiele zmian i za pewne jeszcze wiele ją czeka. Sport by pociągać za sobą tłumy widzów musi dostosowywać się do aktualnych warunków i stawać się dla kibica jak najbardziej atrakcyjny. Zasady gry w siatkówkę stworzył nauczyciel wychowania fizycznego w Young Men’s Christian Associaton (YMCA) w Holyoke w Massachusetts – William G. Morgan i to on uznawany jest za twórcę siatkówki.
W 1896 roku podczas prezentacji gry drużyny składały się z pięciu osób, piłka była skórzana, liczba odbić dowolna, a główna zasada to – przebijanie piłki powyżej siatki. Dlatego też nie dziwi fakt, że tak luźno skonstruowane reguły często ulegały zmianom. Wysokość siatki podwyższano, ilość zawodników raz rosła, raz malała – np. w Azji do 1919 roku grano 16 zawodnikami, a liczba punktów w secie wynosiła najpierw 21, potem 15 by ostatecznie stanęło na 25. Istotnym rokiem był 1918 gdy określono ilość odbić – 3 podczas jednej akcji, dla jednej drużyny. Ponadto ustalono liczbę zawodników na 6 po jednej stronie i zakazano odbijania piłki częściami ciała poniżej pasa.
Wraz z rozwojem dyscypliny rozszerzały i precyzowały się reguły. W 1922 roku podjęto decyzję, że przy wyniku 14:14 wygrywa ta drużyna, która uzyska dwa punkty przewagi. Zasada dwóch punktów przewagi obowiązuje do dziś. W tym samym roku ustalono też, że dotknięcie boiska po stronie rywala jest błędem. W kolejnych latach dokonywano różnych zmian, z których nie wszystkie spotykały się z poparciem.
Ogromny wpływ na zasady gry w siatkówkę miało powstanie FIVB czyli Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej w 1947 roku. To ona przyczyniła się do ujednolicenie reguł, które obowiązywały zarówno w Europie jak i Stanach Zjednoczonych. Azja do tych ustaleń się nie dostosowała. Najważniejsze z nich, obowiązujące to dziś, to wymiar boiska do siatkówki i wysokość siatki. Kolejne ważne momenty to rok 1958, 1968 i 1984. Na mistrzostwach Europy w Pradze w 1958 roku Czesi po raz pierwszy pokazali możliwość odbicia dołem, co spotkało się z szerokim uznaniem i jest powszechnie stosowane do dnia dzisiejszego. W 1968 roku siatka do siatkówki została wzbogacona o antenki, a ilość odbić wzrosła do 4 pod warunkiem, że pierwszy kontakt z piłką to blok. W każdym innym przypadku obowiązywał system 3 odbić. Natomiast w 1984 roku zakazano blokowania serwisu i Brazylijczycy pokazali jak skutecznie można wykonywać zagrywkę z wyskoku. Taki sposób zagrywania pierwsza wprowadziła Argentyna, ale ich technika nie przekładała się na efektywność. W historii tworzenia zasad gry w siatkówkę następny istotny rok to 1998. Najważniejsze przepisy z tego okresu to wprowadzenie zawodnika libero i 25 punktowych setów, w przypadku seta 5 – 15. Punkt zdobywany jest po każdej akcji. Przy wcześniejszych 15 punktowych setach obowiązywała zasada, że punkt zdobywa się tylko przy własnej zagrywce. Wygrywając akcję przy własnym serwisie zdobywało się punkt, a przy wygraniu akcji po zagrywce przeciwnika zyskiwało się zagrywkę. Taki sposób rozgrywania meczy powodował, że spotkania były długie i mniej efektowne dla widza.
Więcej o siatkówce w Polsce: http://tobeactive.pl/90-lecie-polskiej-siatkowki/
W 2008 roku znaczącą zmianą było kwestia dotknięcia siatki. Kontakt z nią nie był błędem pod warunkiem, że nie przeszkadzało to przeciwnikom w rozgrywaniu akcji i nie była to górna taśma. Jednak w sezonie 2015/16 zdecydowano się powrócić do dawnych norm i obecnie jakikolwiek kontakt z taśmą to błąd i punkt dla rywala.
Zatem, jakimi prawami rządzi się dziś siatkówka? Mamy boisko o wymiarach 9×18, dwa zespoły i dwunastu zawodników na boisku, po sześciu na drużynę. Reszta ekipy to rezerwowi i libero. Zespół ma takie same stroje, z wyjątkiem libero, a każdy gracz ma inny numer. W secie można dokonać 6 zmian, a przy przejęciu zagrywki następuje przesunięcie zawodników o 1 pozycję w lewo. Piłka może zostać zagrana każdą częścią ciała, a jakiekolwiek dotknięcie siatki to punkt dla przeciwnika. W ciągu meczu następują przerwy: dwie techniczne, gdy jedna z drużyn osiągnie 8 i 16 punktów oraz po dwie przerwy na prośbę trenera. Warte zaznaczenie jest także to, że w siatkówce występują żółte i czerwone kartki. Żółta kartka to ostrzeżenie zazwyczaj przyznawane za niesportowe i agresywne zachowanie zawodnika, natomiast czerwona kartka w siatkówce oznacza punkt dla przeciwnika. Może zdarzyć się tak, że dany zawodnik zostanie do końca seta wykluczony z gry jeśli sędzia pokaże mu jednocześnie żółtą i czerwoną kartkę.
Siatkówka to sport drużynowy, gdzie z rywalem nie ma bezpośredniego kontaktu. Zespoły oddzielone są siatką, która ma znajdować się pionowo nad linią dzielącą boisko. Zasady dotyczące siatki są dziś jasno określone, ale tak jak i inne reguły one także ewoluowały. Podczas pierwszych meczów siatka do siatkówki zawieszona była na wysokości 198 cm. Na przełomie wieków podniesiono ją o kolejne 30 cm, by ostatecznie w roku 1947 zatwierdzić normy obowiązujące do dziś. Wysokość siatki do siatkówki zależna jest od wieku i płci zawodników. Siatkówka kobieca ma określoną wysokość siatki na poziomie 2,24 m dla seniorek i 2,15 m dla młodziczek. Z kolei w rozgrywkach męskich siatka zawieszona jest na wysokości 2,43 m dla seniorów i 2,35 m dla młodzików. Standardy określają również wymiary siatki: od 9,5 do 10 m i 1 m szerokości. Siatka podzielona jest na kwadraty, których bok wynosi 10 cm.
W siatkówce choć najczęściej głośno jest o atakujących, bo to oni zdobywają punkty, na ostateczny sukces pracuje cała drużyna. To w końcu sport zespołowy. Ważny jest nie tylko atakujący, ale także rozgrywający, przyjmujący i osoba w innej koszulce, czyli libero. Pozycja libero została wprowadzona stosunkowo niedawno, bo w 1998 roku. Pomysłodawcą był Ruben Acosta – ówczesny prezydent FIVB.
Pozycja libero skupiona jest na grze obronnej i odbiorze zagrywki. Zawodnik ten nie może zagrywać, blokować bądź wykonywać próby bloku, atakować w momencie znajdowania się piłki powyżej górnej siatki ani nie może być kapitanem drużyny. Dlatego też zmiany libero z innym zawodnikiem ze strefy obronny są nieograniczone i nie zalicza się ich do zmian regulaminowych pod warunkiem, że jest to zmiana powrotna, czyli na pozycję po rozegraniu akcji musi wrócić siatkarz, za którego wszedł libero. Jego strój jest kontrastujący do reszty drużyny by sędziom łatwiej było wyłapać ewentualne błędy z jego strony.
Pierwszym sportowym wydarzeniem, na którym pojawił się gracz o pozycji libero były mistrzostwa świata w Japonii. Wyróżniono wtedy wśród kobiet Japonkę Hiroko Tsukuno oraz Amerykanina Erika Sullivan. Pierwszym polskim libero na międzynarodowych zawodach był Krzysztof Ignaczak.
Wprowadzenie nowej pozycji nastąpiło błyskawicznie przez co nie było czasu na wyszkolenie zawodników. Początkowo na libero wybierani byli ci, którzy wyróżniali się grą w obronie, a w międzyczasie zaczęto szkolić młodych zawodników pod tę pozycję. Libero w siatkówce według Ireneusza Mazura, trenera reprezentacji Polski siatkarzy w latach 1998-2000, dodało siatkówce nowego wymiaru w grze defensywnej. Dzięki zawodnikowi wyspecjalizowanemu w obronie ciągłość gry znacznie się wydłużyła, co z kolei przełożyło się na efektowniejsze i ciekawsze wymiany. Ponadto na tej pozycji predyspozycje fizyczne, a zwłaszcza wzrost nie odgrywają pierwszych skrzypiec. Jak przyznał sam Krzysztof Ignaczak, libero w 321 spotkaniach w barwach biało-czerwonych – „dostałem prezent od Acosty. Bez tego ugrzązłbym w szarzyźnie ligowej i obijał się z przeciętniakami. Na dorosłą reprezentację byłem za krótki, i to dosłownie. Warunki, jakie mają teraz skrzydłowi zmieniły się. Są wyżsi, wyskakani, lepiej zbudowani ode mnie. Libero to pozycja stworzona dla mnie”.
Oprócz zmian zasad i doprecyzowaniu reguł na całokształt obecnej siatkówki ma wpływ również rozwój technologii. Technologia weszła do świata sportu już na dobre. Według Wojciecha Maroszka, najwyżej notowanego naszego sędziego, elektronika przyczyniła się do poprawy oceny spotkań. Technologia w siatkówce to wideorejestracja, challenge, komunikacja bezprzewodowa między sędziami, wykorzystanie tabletów.
Wideorejestracja i challenge to łatwy i skuteczny sposób na sprawdzenie wszystkiego co związane jest z lotem piłki. Można sprawdzić czy piłka lub siatka nie zostały dotknięte, czy rzeczywiście był aut albo czy zagrywka została prawidłowo wykonana, chodzi o nieprzekroczenie bądź niedotknięcie linii serwisowej.
Z kolei komunikacja bezprzewodowa między sędziami pozwala na stały kontakt pierwszemu i drugiemu sędziemu, dzięki czemu główny arbiter ma większe poczucie wsparcia i szybciej dostaje podpowiedź w akcjach, które są lepiej widoczne z boiska niż z krzesełka na górze. W 2015 roku wprowadzono także tablety dla zespołów za pomocą których trener może wziąć challenge, czas albo poinformować o chęci dokonania zmiany. Technologia w siatkówce pozwoliła na wyeliminowanie wielu spornych sytuacji, które do tej pory powodowały napięcia przez co samo widowisko tylko zyskało i skupia się bardziej na grze.
Artykuł Siatkówka na przestrzeni lat – zasady i technologie pochodzi z serwisu Zdrowa aktywność w sportowym stylu.
]]>Artykuł Siatkówka plażowa – wczoraj i dziś pochodzi z serwisu Zdrowa aktywność w sportowym stylu.
]]>Siatkówka plażowa to młodsza siostra bardziej znanej siatkówki halowej. Pod względem technicznym większość elementów występuje zarówno na boiskach halowych jak i na plaży, ale siatkówka plażowa to odrębna dyscyplina sportowa posiadająca własne zasady gry. To co osoba niezaznajomiona z tematem jest w stanie sama wychwycić to różnica w podłożu. W siatkówce plażowej gra się na piasku, drużyna składa się z dwóch graczy, nie ma ławki rezerwowych ani trenera podczas rozgrywek. Zwycięstwo odnosi drużyna, która wygra 2 sety do 21 punktów bądź dwoma punktami przewagi. W sytuacji setów 1:1, trzeci set podobnie jak na hali rozgrywany jest do 15 bądź do dwóch punktów przewagi. Różnice niewidoczne na pierwszy rzut oka to taktyka gry, która w siatkówce plażowej zdeterminowana jest warunkami atmosferycznymi. Z racji tego, że rozgrywki odbywają się na otwartej przestrzeni tor lotu piłki jest o wiele trudniejszy do przewidzenia, a wiatr często odgrywa znaczącą rolę.
Siatkówka plażowa inaczej nazywana plażówką jak na dyscyplinę sportu jest dość młoda. Za jej początki uważa się rok 1915, a miejscem narodzin jest plaża Waikiki na Hawajach. Wówczas George David Center wyznaczył ramy boiska, postawił siatkę i wraz z przyjaciółmi rozegrał pierwszy mecz. Była to fajna forma spędzania wolnego czasu i nikt nie traktował tego jako samodzielnej dyscypliny. Formalizowanie plażówki zaczęło się 1922 roku, czyli 7 lat od wydarzeń na Hawajach, kiedy to powstał pierwszy profesjonalny klub piłki siatkowej Santa Monica Beach Cup w Kalifornii. Kalifornia była miejscem, gdzie najszybciej kluby się rozrastały. Wynika to między innymi z rozkwitającej w tamtych czasach kultury surferskiej, w którą plażówka idealnie się wpasowała. Początkowo mecze rozgrywane były w drużynach 6 osobowych. Stan ten zmienił się w 1930 roku kiedy to czwórka przyjaciół zniecierpliwiona czekaniem na resztę graczy postanowiła rozegrać mecz. Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę. Gra w systemie dwóch na dwóch była bardziej wymagająca ale przez to bardziej efektowana i dającą o wiele więcej przyjemności i satysfakcji. Kolejny ważny krok w rozwoju plażówki to 1948 i Los Angeles (Kalifornia) – czyli rok pierwszego oficjalnego turnieju siatkówki plażowej, w którym główną nagrodą był sześciopak Pepsi. Plażówkę wyróżniało to, że zaczęła się stawać nie tylko sportem ale i stylem życia. Zainteresowanie nią w różnych częściach globu rosło co nie pozostało niezauważone przez sponsorów. W latach 70-tych do gry weszły już duże pieniądze. Sport ten wielką popularnością cieszył się w Brazylii i dlatego też FIVB w 1987 roku na pierwsze mistrzostwa świata nazywane World Tour wybrał Rio de Janerio.
W roku 1927 Europa również usłyszała i pokochała plażówkę. Pierwszymi krajami gdzie rozgrywano mecze były Francja, a następnie Bułgaria, Łotwa i Czechy. Wraz z kolejnymi latami zainteresowanie siatkówką plażową rosło we wszystkich częściach globu. Formalizowały się oficjalne turnieje, istniały mistrzostwa świata i przyszedł czas na kolejny etap, czyli olimpiadę. W 1992 roku plażówka zadebiutowała na olimpiadzie w Barcelonie, ale tylko jako dyscyplina pokazowa. Dopiero na kolejnej olimpiadzie w Atlancie w 1996 roku wprowadzono plażówkę jako konkurencję. Pierwszymi olimpijskimi zespołami, które zdobyły tytuł były wśród pań Brazylijki, a wśród siatkarzy reprezentanci Stanów Zjednoczonych.
Warte zaznaczenia jest także to, że od 1993 roku rozgrywane są mistrzostwa Europy. Po raz pierwszy turniej męski odbył się w Hiszpanii w Almerii, i to hiszpańska drużyna zdobyła tytuł. Mistrzostwa kobiet miały swój początek w 1994 roku w Portugalii i tam również gospodarz odniósł ostateczny triumf.
Jeśli chodzi o wyniki siatkówka plażowa w Polsce nie ma jeszcze zbyt wielu zapisanych kart w historii dotyczących najwyższych tytułów, jednak wszystko przed nią. Za polskiego prekursora uznaje się Bartosza Bachorskiego, który zdobył pięciokrotnie tytuł mistrza Polski i Janusza Bułkowskiego pierwszego mistrza Polski, który tytuł ten zdobył później jeszcze sześciokrotnie. Ponadto Bułkowski w latach 2004-2007 był trenerem żeńskiej kadry w siatkówce plażowej. Pierwszy oficjalny turniej siatkówki plażowej miał miejsce w 1994 roku w Nieporęcie. W tym samym roku rozegrane zostały po raz pierwszy mistrzostwa Polski mężczyzn. Miały one miejsce w Sopocie, a tytuł wywalczył Bułkowski w parze ze Zbigniewem Żukowskim. Siatkarki na szanse zdobycia tytułu musiały czekać do 1996 roku. Wówczas w Krynicy Morskiej odbyła się pierwsza edycja turnieju, a historyczny tytuł mistrzyń trafił w ręce pary Agata Tekiel, Małgorzata Aleksandrowska.
Władze PZPS reagując na rosnące zainteresowanie rozgrywkami na plaży w roku 1998 powołały Wydział do spraw Siatkówki Plażowej. Był to znak dla zawodników, że Polska siatkówka zawita w walce do kwalifikacji olimpijskich. W 2002 roku PZPS zgłosiło turnieje męskie i żeńskie do FIVB, a w 2003 roku w Starych Jabłonkach odbył się młodzieżowy turniej rangi mistrzowskiej. W 2004 roku Stare Jabłonki dostały szansę organizacji zawodów z serii World Tour – Mazury Open 2004. Od tego momentu Polska stała się stałym punktem zawodów męskiego cyklu World Tour. Od 2006 roku jesteśmy gospodarzem również żeńskich turniejów z tego cyklu.
Światowa czołówka zawodników przyjeżdżała do Polski początkowo do Starych Jabłonek i Mysłowic, a potem do Olsztyna, który w 5-gwiazdkowej skali miał 4 oczka. Im ranga danego turnieju jest wyższa, tym więcej przyznawanych jest gwiazdek. System ten został wprowadzony w sezonie 2017.
Siatkówka plażowa obecnie to cały system rozgrywek startujących już od początku roku. Rozgrywki World Tour w skali od 1 do 5 gwiazdkowej i World Tour Final, imprezy organizowane prze EEVZA (East European Volleyball Zonal Association – Wschodnioeuropejski Związek Piłki Siatkowej) działającym na szczeblu klubowym i reprezentacyjnym w kategorii juniorów i juniorek oraz kadetek i kadetów, a także turnieje organizowane przez CEV to mnóstwo zmagań dostarczających ogromnych emocji i niosących za sobą nie tylko wielkie nazwiska plażówki, ale i tłumy fanów.
W 2018 roku turniej z serii World Tour również zostanie rozegrany w Polsce. Siatkarze i siatkarki z całego globu podejmą rywalizację od 27 czerwca do 1 lipca na boiskach Monta Beach Volley Club przy ulicy Zaruskiego w Warszawie. Turniej ten podobnie jak poprzednie edycję rozgrywane w naszym kraju uzyskał rangę czterogwiazdkową. W tym samym czasie w Chinach odbywać się będą mistrzostwa świata do lat 19. Ważnym odnotowania wydarzeniem dla polskiej siatkówki będzie także Międzynarodowy Turniej Siatkówki Plażowej Mężczyzn Beach Volleyball Mazury 2018, który rozegrany zostanie w Kętrzynie w dniach 21-22 lipca.
Polska siatkówka plażowa pomimo, że jest to młody sport ma przed sobą świetlaną przyszłość. Plażówka na poziomie profesjonalnym to już pełnowartościowe widowiska, na które z chęcią przyjeżdżają całe rodziny. Rozgrywane mecze są na bardzo wysokim poziomie, efektownych zagrań nie brakuje i to wszystko w otoczeniu radosnej i rodzinnej atmosfery. Poza tym siatkówka plażowa cieszy się wielką popularnością wśród amatorów. Latem na polskich plażach funkcjonują boiska do plażówki, a w wielu regionach w okresie wakacyjnym rozgrywane są turnieje na poziomie amatorskim.
Nasi siatkarze plażowi coraz śmielej radzą sobie na arenie międzynarodowej, a nazwiska Brzostek/Kołosińska, Fijałek/Prudel czy Łosiak/Kantor przedzierały i przedzierają się do polskiej świadomości nie tylko fanów tej dyscypliny. Siatkówka to tak pozytywny i nieagresywny sport, że nie powinno dziwić to, że od 2009 roku powstała nowa jej odmiana – snowvolley, czyli siatkówka na śniegu. W tym roku w Polsce zostały rozegrane pierwsze mistrzostwa Polski w siatkówce siatkarzy i siatkarek na śniegu.
Artykuł Siatkówka plażowa – wczoraj i dziś pochodzi z serwisu Zdrowa aktywność w sportowym stylu.
]]>Artykuł 90 lecie polskiej siatkówki pochodzi z serwisu Zdrowa aktywność w sportowym stylu.
]]>I niewątpliwie nie są to puste słowa, pełne trybuny i wspólne celebrowanie wyjątkowych akcji sprawia, że Polska zyskała miano najlepszych kibiców świata. Doceniają to także organizację siatkarskie, gdyż coraz więcej i coraz wyższych rangą turniejów organizowanych jest w Polsce. Dlatego tym bardziej cieszy fakt, że polska siatkówka ma rozległą historię obfitującą w triumfy.
Rok 1928 to oficjalny początek siatkówki w Polsce w zorganizowanej formie. Nie oznacza to jednak, że sport ten pojawił się na naszym podwórku nagle i od tak. Pierwsze wzmianki o „przebijańce”, „dłoniówce” czy „latającej piłce” bo tak wówczas określono siatkówkę datowane są na rok 1919. Pierwsze kluby zaczęły powstawać w środowisku akademickim w 1923 roku, natomiast początki formalizowania całego ruchu związanego z siatkówką to rok 1926 kiedy to wiele gier, w tym właśnie siatkówka weszła w poczet organizacji Polskiego Związku Palanta i Gier Ruchowych. Sama organizacja jeszcze dwukrotnie zmieniała nazwę najpierw na Polski Związek Gier Ruchowych by ostatecznie w roku 1928 przyjąć termin Polski Związek Gier Sportowych. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że do roku 1935 wszystkie spotkania odbywały się na dworze, głównie na nawierzchniach kortowych.
Skoro mieliśmy już sformalizowany ruch przyszedł czas na pierwsze mistrzostwa Polski. Miały one miejsce w Warszawie w 1929 roku i dotyczyły siatkówki kobiet i mężczyzn. Zwycięstwo odniosły drużyny: AZS Warszawa (kobiety) i YMCA Łódź (mężczyźni).
Od lat 30. Polska siatkówka zaczęła uczestniczyć w wydarzeniach na arenie międzynarodowej, ale dopiero po II wojnie światowej można mówić o oficjalnych spotkaniach na tym szczeblu. Pierwszy mecz siatkarek rozegrano z Czechosłowacją, którą pokonaliśmy 3:1 14 lutego 1948 roku. Dwa tygodnie później zadebiutowali mężczyźni. Ci jednak ulegli Czechosłowacji 2:3.
Ciągły rozwój dyscypliny i rosnące nią zainteresowanie sprawiło, że w 1957 roku powstał Polski Związek Piłki Siatkowej dając w ten sposób siatkówce administracyjną suwerenność. Na jej czele stanął wówczas Eugeniusz Krotkiewski. Od samego początku PZPS przyjął formę aktywnego członu. Członkowie polskiej federacji współzałożyli FIVB – Międzynarodową Federację Piłki Siatkowej (1947) i CEV – Europejską Konfederację Piłki Siatkowej (1963). Do dnia dzisiejszego PZPS dba o popularyzowanie polskiej siatkówki i podejmuje działania by stała się w Polsce sportem numer 1.
Polski Związek Piłki Siatkowej nie spoczywa na laurach, tylko aktywnie uczestniczy w tworzeniu najważniejszych wydarzeń. FIVB docenia to i zwracając uwagę na poziom naszych zawodników, a także na ogromne zainteresowanie ze strony kibiców powierza nam coraz częściej organizację znaczących imprez.
Taka sytuacja miała miejsce w 2014 roku, gdy staliśmy się gospodarzami mistrzostw świata. Było to wydarzenie niezwykłe pod każdym względem począwszy od solidnej organizacji, poprzez poziom i jakość zawodów, oszałamiającą frekwencją kibiców zgromadzonych na trybunach, w siatkarskich strefach kibica i w domach skończywszy na szerokim przekazie telewizyjnym, który mógł dotrzeć do każdego. XVIII edycja mistrzostw miała miejsce od 30 sierpnia do 21 września i pojawiło się na niej 24 drużyny narodowe, które zdobyły kwalifikacje. Mecze rozgrywane były w 6 miastach-gospodarzach: Bydgoszcz – hala widowiskowo sportowa Łuczniczka, Gdańsk/Sopot – Ergo Arena, Katowice – Spodek, Kraków – Arena Kraków, Łódź – Atlas Arena i Wrocław – Hala Stulecia. Na dobry początek mistrzostw Polacy w meczu otwarcia, który odbył się w Warszawie na Stadionie Narodowym pokonali reprezentację Serbii 3:0 (25:19, 25:18, 25:18). Po trzech tygodniach zmagań Polska reprezentacja siatkówki w najważniejszym meczu mistrzostw pokazała swoją siłę ogrywając w finale Brazylię 3:1 (18:25, 25:22, 25: 23, 25:22) i doprowadzając do wielkiego święta na ulicach wszystkich miast w Polsce. Trzecie miejsce tej imprezy zajęli Niemcy pokonując 3:0 Francję.
W 2017 roku Polska ponownie została doceniona jako organizator. Tym razem były to Mistrzostwa Europy siatkarzy. Mecz otwarcia tak jak 3 lata wcześniej miał miejsce na Stadionie Narodowym w Warszawie. Tak jak wtedy wystąpili w nim Polacy i Serbowie i tak jak wtedy zakończył się 3:0 – niestety tym razem dla gości. Serbowie ograli naszych stosunkiem setów (25:22, 25:22, 25:20). Cała impreza trwała od 24 sierpnia do 3 września, wystąpiło na niej 16 drużyn, a miastami-gospodarzami były: Gdańsk/Sopot -Ergo Arena, Szczecin – Azoty Arena, Kraków – Tauron Arena Kraków i Katowice – Spodek.
Finał odbył się w Krakowie, a złotymi medalistami zostali Rosjanie pokonując Niemców 3:2. 3 miejsce zajęła Serbia ogrywając Belgię również wynikiem 3:2. Polacy tak jak przewidywano jeszcze przed rozpoczęciem zmagań nie odnieśli znaczącego sukcesu i ostatecznie zakończyli rywalizację na 10 pozycji. Pomimo braku medalu ze strony drużyny, organizacyjnie odnieśliśmy sukces za co Europejska Konfederacja Piłki Siatkowej uhonorowała PZPS nagrodą za wydarzenie roku 2017. Polska Liga Siatkówki Nasze reprezentacje to światowa klasa co potwierdza m.in. ich obecność w startujących w tym roku nowych rozgrywkach – Ligi Narodów. Jednak kadry narodowe to nie jedyne oblicze siatkówki. Mamy przecież polską ligę siatkówki, w której emocji co roku nie brakuje. Wiele drużyn stoi na bardzo wysokim poziomie dzięki czemu rywalizacja trwa do końca sezonu i nigdy z góry nie można być pewnym ekipy, która stanie na czele. PZPS sprawuje piecze nad rozgrywkami seniorskimi i młodzieżowymi.
W przypadku seniorów rozgrywki na szczeblu centralnym to: Mistrzostwa Polski siatkarzy i siatkarek, Puchar Polski siatkarzy i siatkarek, I Liga mężczyzn i kobiet oraz II Liga mężczyzn i kobiet. PlusLiga, do 2008 roku nazywana Polską Ligą Siatkówki, to najwyższa klasa męskich rozgrywek w Polsce. W każdym sezonie drużyny grają sezon zasadniczy, po którym następuje faza play off, a zwycięzca zostaje mistrzem Polski.
U pań najwyższą klasą rozgrywek ligowych jest Liga Siatkówki Kobiet nosząca wcześniej nazwy Orlen Liga i PlusLiga Kobiet. Podobnie jak w przypadku mężczyzn tu też rozgrywany jest sezon zasadniczy i play off po którym wyłonione zostają mistrzynie Polski.
Zaplecze najwyższej ligi rozgrywkowej stanowi I liga mężczyzn oraz I liga kobiet. Tu drużyny walczą o możliwość rozegrania spotkań barażowych z drużyną zajmującą 14 miejsce w klasyfikacji końcowej PlusLigi oraz z drużyną zajmującą 12 miejsce na kobiecym poziomie rozgrywkowym. Jeśli drużyna I ligowa wygra baraż do trzech zwycięskich meczy, może cieszyć się z awansu do najwyższej ligi.
Kolejnym stopniem rozgrywkowym w naszym kraju jest II liga mężczyzn oraz II liga kobiet. II liga męska podzielona jest na 6 grup, zaś kobieca składa się z 4 grup. Na tym poziomie rozgrywek drużyny walczą o wejście do I ligi. Promocje otrzymują jedynie dwie najlepsze drużyny z spośród wszystkich grup wyłonione podczas finałowego turnieju II ligi. Sukcesy naszej młodzieży Oprócz ligi seniorskiej rozgrywane są także ligi młodzieżowe. Do szczebla centralnego zalicza się: Mistrzostwa Polski kobiet i mężczyzn U-23, Mistrzostwa Polski juniorów i juniorek, Mistrzostwa Polski kadetów i kadetek, Mistrzostwa Polski minikadetów i minikadetek, Ogólnopolską Olimpiadę Młodzieży i Turniej Nadziei Olimpijskich.
W tych kategoriach wiekowych o polskiej siatkówce również jest głośno i to nie tylko na naszym podwórku. Wschodzące gwiazdy już nie raz pokazały, że o przyszłość nie należy się martwić. Męskie zespoły młodzieżowe trzykrotnie wywalczyły mistrzostwo świata juniorów – w 1997, 2003 i 2017 roku. Ostatni sukces został tak skomentowany przez ministra sportu Witolda Bańka – „żaden komplement pod waszym adresem nie będzie przesadą. Jesteście spektakularnymi, bezpardonowymi i bezczelnymi, w dobrym tego słowa znaczeniu, dominatorami. Wasze mecze oglądało się z wielką przyjemnością”. Z resztą na same mistrzostwa Polacy jechali jako faworyci, gdyż od 47 oficjalnych spotkań z rzędu pozostawali niepokonani.
W mistrzostwach Europy nasi także zapisali kartę w historii zdobywając tytuł dwukrotnie – w 1996 i 2016 roku, a w 2015 zgarniając srebrny krążek. 2016 rok należał do polskiej kadry juniorów. Zmotywowany do walki i wygrywania był cały zespół i nie ukrywał tego, że jedzie po sukces. Ostatecznie Polacy wygrali i dokonali tego w pięknym stylu. Ich sukcesy zaczęły się już w kategorii kadetów, czyli zawodników do 19 roku życia. Już wtedy pokazali swoją siłę i dali poznać się szerszej publiczności zdobywając w 2015 roku mistrzostwo Europy i mistrzostwo świata. Tytuł mistrza Europy kadetów udało się wywalczyć Polakom jeszcze w 2005 roku.
Jak pokazują wyniki o przyszłość polskiej siatkówki kibice nie muszą się martwić. Mamy mocne drużyny i silnych zawodników już od najniższego szczebla, dzięki czemu każdy gracz ma czas na nauczenie się nie tylko techniki i współpracy, ale także na przygotowanie mentalne niezbędne do osiągania najwyższych celów. To wszystko to zasługi między innymi Polskiego Związku Piłki Siatkowej i sponsorów, którzy rozumieją, że mistrzowie nie biorą się nagle, tylko potrzebują czasu i odpowiednich środków by móc się rozwijać.
Artykuł 90 lecie polskiej siatkówki pochodzi z serwisu Zdrowa aktywność w sportowym stylu.
]]>